Wytatuowana w sercu

Wytatuowana

Wytatuowana w sercu mym,

jak cień, co z brzaskiem nie znika,

choć czas jak rzeka płynie wciąż,

ty wracasz – cicho. Z ukrycia.

Miała może metr siedemdziesiąt wzrostu,

ciało jak wiersz – delikatne, szczupłe,

a w oczach – światło, co nie zna nocy,

i rozum, którego nie wypowiem dumnie.

Znacząco młodsza... lecz co z wiekiem?

Gdy serce nie mierzy w lata, lecz w bicie.

Poznałem ją tak, jak poznaje się niebo –

nie w całości, lecz wystarczająco, by żyć tym.

Nie pytaj, gdzie dziś jest. Nie wiem.

Choć czasem zdaje mi się – że za firanką snu.

Nie pytaj, co czuła. Może nic. Może wszystko.

Lecz we mnie została... jak tatuaż bez tuszu.

Nie szukam – a wracasz. Znowu.

W gestach, w głosach przypadkowych,

w chwilach, gdy cisza mówi zbyt wiele.

I wiem – już nigdy nie będziesz obcą.

Wytatuowana w sercu mym.

Nie znikniesz. Nie musisz.

Wystarczy, że czasem się uśmiechniesz –

tam... gdzieś w mojej pamięci.

Czasem uczucia nie znikają. Zostają w nas — jak ślad, którego nie da się usunąć.